Wie had er gedacht zo snel weer iets te moeten melden over politiek rumoer. Wilders heeft - volgens velen een schaamteloze - vergelijking gemaakt tussen de houding van een verkrachtte journaliste en de houding van de politieke elite in Nederland.

Laat ik eens pogen om een ander geluid te laten horen.

Volgens mij gebruikt Wilders een taalkundige stijlfiguur: de vergelijking. Met die stijlvorm wil hij twee grootheden met elkaar vergelijken. Daarmee wil hij iets beweren. De stijlfiguur is dus slechts een middel. Hij wil daar zijn boodschap (zijn politieke mening, analyse of wat dan ook) mee overbrengen.

Hoe werkt het? Wilders koppelt enerzijds een individueel verhaal van een vrouw (de journaliste) aan anderzijds het verhaal (Wilders zijn mening over) de politiek elite.

Wat hij doet is beweren dat beiden zwichten voor de angst voor en terreur van de islam. Daardoor raken beiden dusdanig ontgoocheld, dat ze de onderdrukker gaan vergoelijken. Dat verschijnsel wordt ook wel het Stockholm syndroom genoemd. Aldus zijn bewering.

Volgens mij zegt Wilders helemaal niets ten nadele van de bewuste journaliste.

Volgens mij gebruikt hij een uiterst krachtige vergelijking. En dat die zo krachtig is, blijkt uit de ongekend heftige emoties die hij oproept. Omdat iedereen zich kan verplaatsen in een weerloze gevangen vrouw, die bang voor de dood uit een overlevingsstrategie probeert menselijk te blijven (zoals ze zelf schrijft in haar boek en meerde malen op tv heeft toegelicht).

De vraag is natuurlijk of Wilders gelijk heeft met die vergelijking. Let op ik heb het dus niet over zijn gekozen middel de stijlfiguur van de vergelijking, noch over de gekozen grootheden in die vergelijking (vrouw en elite). Ik heb het over de inhoud van zijn bewering.

Lijdt de betreffende journaliste werkelijk aan het Stockholm syndroom of niet? Is de politieke elite wel of niet gevangen in het zelfde net?

Adequater dan de massale (gespeelde) verontwaardiging over het voorbeeld en de stijlfiguur is naar mijn idee een discussie op basis van argumenten. Nee mijnheer Wilders, de politieke elite lijdt niet aan het Stockholm syndroom ten aanzien van de islam en wel hierom …Of andersom, ja mijnheer Wilders, u heeft gelijk, maar wat is uw oplossing? Of …

Juist een dergelijke, rustige repliek heeft volgens mij een (letterlijk) ontwapend effect op hem. En zo'n aanpak brengt ook de zaken op de agenda die volgens velen zo belangrijk zijn (zie de peilingen rond de verkiezingen).

Wat mij stoort is dat heel 'moreel Nederland' zich laat meeslepen in de emotie van Halsema cs. Zij zijn niet het morele geweten. Zij zijn politici. Zij moeten gewoon hun werk doen. Zij moeten leren debatteren en tegenstanders effectief te ontwapenen. Dat is hun vak.

Met emotionele verontwaardiging - authentiek of niet, dat doet niet ter zake - helpen ze niemand. Wilders wordt sterker, zij worden zwakker, en Nederland raakt steeds meer in verwarring van al dat Haags gekissebis.

Het moet er niet toe doen of Wilders wel of niet aardig is. Het moet er niet toe doen of hij wel of niet moreel laakbaar handelt. Dat interesseert me niets. Ik wacht op analyses, argumenten, deugdelijke beweringen en conclusies. Ik wacht op een effectieve aanpak. Vooralsnog bepaalt Wilders telkens de agenda, en loopt iedereen er weeklachend achteraan.

Dames heren politici stop met miepen en doe uw werk, of zoek anders een andere baan!

Naschrift:

Dank jullie allemaal voor de reacties. Het lijkt een onderwerp dat veel oproept. Meningen en emoties. (zie nujij. en ekudos.)

Laat ik duidelijk zijn. Ik ben niet voor Wilders. En ik wil het ook niet voor hem opnemen.

Laat ik een voorbeeld uit andere hoek geven. Ik doe aan vechtsport (Aikido). Ik weet dat je het zwakst bent als de tegenstander je tot woede kan verleiden. Dan verlies je de beheersing. Dan ga je vanzelf impulsieve en domme dingen doen.

Iemand de met rust in staat is om anderen tot woede te brengen staat per definitie met één nul voor. Dat is de truc om de ander uit balans te brengen. Dat is een tactiek die Wilders volgens mij erg goed beheerst en knap speelt (ik kijk als tacticus en niet inhoudelijk).

Wil je iemand bestrijden, dan dien je net als de Aikido meester rustig te blijven en goed na te denken hoe je de tegenstander uit balans kan brengen en/of zijn aanvallen kan pareren.

Of denk aan Napoleon die ooit bedacht dat diegene die het slachtveld kiest altijd een streepje voor heeft op de tegenstander die zich tot dat slachtveld laat verleiden.

Het artikel is bedoeld als een tactische notie. Kijk wat de ander doet. Kijk wat de beste reactie is. En handel pas dan. Of zoals mijn oma vroeger zei: eerst tot tien tellen voordat je terugmept.

En dat is nu precies wat me zo tegenvalt van al die beroeps politici. Ze beweren dat Wilders zo vaak op de onderbuik gevoelens speelt, en dat is nu precies waar zij zelf zoveel blijk van geven. Hij slaagt dus in zijn opzet.

Ik meen dat dat tactisch onverstandig is. Ik meen ook dat ik van professionele politici meer mag verwachten.